HOME | Jak nas znaleźć? | Lokalizacja | Komunikacja | Pogoda | KONTAKT
  


wykonanie i obsługa: © BORT Wschowa, 2002
Przydatne menu,
dzieje Wschowy | plan miasta | zabytki |
zwiedzanie | atrakcje | gmina Wschowa |
dzieje okolic | mapa powiatu | nasz powiat |
co zwiedzać ? | wypoczynek | atrakcje |
galerie foto | bibliografia | ciekawe linki |
*ZARYS DZIEJÓW KRÓLEWSKIEGO MIASTA WSCHOWY*(7kB)

            Wschowa to XIII-wieczne miasto królewskie o bogatych tradycjach rzemieślniczych i kulturowych. Na przestrzeni wieków miasto było stolicą Ziemi Wschowskiej i siedzibą starosty grodowego. Niezwykłe dzieje miasta królewskiego Wschowy ukazują najpełniej koleje losu, jakim ulegały zachodnie rubieże państwa polskiego. Na przestrzeni wieków Wschowa miała różne nazwy: Veschov, Vrowinstat, Schowa, Wshowa, Fraustadt. Wschowa jest jednym z najstarszych miast polskich. W tysiącletniej historii Polski odegrała wybitną rolę gospodarczą i polityczną. W okresie od XV do XVIII w. była czwartym co do wielkości miastem w Polsce - po Krakowie, Warszawie i Poznaniu. Rozwój i rozkwit Wschowy był nierozerwalnie związany z epoką świetności Polski przedrozbiorowej. Swój początek najpierw jako osada a następnie jako miasto Wschowa zawdzięcza położeniu geograficznemu: przejściu Wielkopolski na Śląsk przy starym bursztynowym szlaku z Gdańska, przez Śląsk nad Łabę. Swoje znaczenie gospodarcze Wschowa zawdzięczała rozwojowi rzemiosła sukienniczego, garbarskiego, złotniczego, młynarskiego.
   Miasto posiada swój herb, który znajduje się na frontowej elewacji Ratusza Miejskiego. Jest to płaskorzeźba, przedstawiająca postacie kobiety i mężczyzny w strojach królewskich. Jest to scena koronacji Najświętszej Maryi Panny. Poniżej umieszczona jest tarcza herbowa a w niej: w niebieskim polu widoczny podwójny biały krzyż jagielloński a między ramionami krzyża dwa białe pierścienie.
      Pierwsza wzmianka historyczna o Wschowie pochodzi z 1136 roku, kiedy wymieniono ją jako własność arcybiskupów gnieźnieńskich. Z 1248 r., pochodzi już wzmianka o grodzie książęcym, ponieważ w tym roku wydali we Wschowie dokument dwaj książęta śląscy. Należała wtedy do książąt śląskich i pomiędzy 1248 a 1273 r. otrzymała prawa miejskie. W 1343 r. król polski Kazimierz Wielki zdobył Wschowę i przyłączył ją do Wielkopolski. W lutym 1365 roku w kościele farnym p.w. Św. Stanisława Biskupa prawdopodobnie poślubił tutaj księżniczkę żagańską Jadwigę. Podniósł on też Wschowę do godności miasta królewskiego nadając jej liczne przywileje, które Jagiellonowie jeszcze rozszerzyli o dalsze. Dzięki granicznemu położeniu przy ważnym szlaku handlowym prowadzącym z Poznania do Łużyc, Wschowa z niewielkiego miasta, rozwinęła się w XIV w. w znaczący ośrodek: była stolicą odrębnej Ziemi Wschowskiej, posiadała własny samorząd miejski.           
O jej statusie świadczy fakt, że nie była podporządkowana władzy starosty generalnego rządzącego Wielkopolską, ale miała odrębnego starostę i kata. Miasto obdarzone licznymi przywilejami, otrzymało: na własność wieś Przyczynę Górną, wolność celną w całej Polsce (1345), prawo sprzedaży soli i wyrębu królewskiego lasu. Intensywnie we Wschowie rozwijało się sukiennictwo, główny element życia ekonomicznego miasta. Od 1493 r. wyroby sukiennicze miasta zaopatrywano w plomby z herbem miasta i pieczęcią królewska jako rękojmią ich jakości. Od połowy XIV w., do 1728 roku działała mennica miejska a od końca XVI w. do 1663 r. była we Wschowie mennica królewska. Jarmarki i targi ściągały do Wschowy kupców z Polski, Śląska i Brandenburgii, tu odbywały się ważne targi na wełnę i sól. Wschowa była także ośrodkiem kulturalnym: od 1404 r., była czynna szkoła, w 1685 powstała drukarnia, a w 1724 kolegium jezuickie. Już od 1532 r. w mieście prawdopodobnie działały wodociągi, był także lekarz miejski.
     W roku 1456 za sprawą króla Kazimierza Jagiellończyka i przy poparciu mieszczaństwa, sprowadzeni zostali do Wschowy Franciszkanie zwani popularnie Bernardynami i osadzono ich na przedmieściu Wschowy. Wznieśli tam okazały klasztor i kościół. Od połowy XVI w., miasto przeżywało burzliwy okres wprowadzania reformacji.
Z pobliskiego Śląska, Saksonii, Czech i krajów niemieckich napływają innowiercy, uciekający przed prześladowaniami religijnymi. W tym samym okresie, oprócz kłopotów związanych z reformacją, Wschowa boryka się z problemem ruchu emigracyjnego z zachodu na wschód, znanego w historii jako druga kolonizacja niemiecka. Miasto zaczyna się gwałtownie rozrastać. W 1633 r. ówczesny starosta wschowski Hieronim Radomicki buduje poza obrębem murów Nowe Miasto dla przybyszów z zachodu. Przyczynili się oni do ożywienia gospodarczego, ale również stali się powodem wybuchów coraz to nowych konfliktów między mieszkańcami Starego i Nowego Miasta.

Ciąg dalszy
(1kB)